O tym, że reprezentant województwa powinien spać w namiocie i żywić się powietrzem, aby nie urazić uczuć ekonomicznych radnego Komarzyńskiego. Komarzyński dotarł do źródeł. Czas zacząć się bać…
Czujne oko Komarzyńskiego, niczym rentgen w rękach celnika, wyłowiło skandal, przy którym bledną największe afery III i IV Rzeczypospolitej. Marszałek województwa – postać, która o zgrozo, reprezentuje region liczący miliony dusz – śmiał przenocować w hotelu za ponad 200 złotych i, co gorsza, odmówił sobie luksusu konsumpcji flaków w przydrożnej budzie „U Miecia”. Pochylmy się nad tym dramatem, bo najwyraźniej trzeba tu wyłożyć kawę na ławę (choć boję się, że kawa za 8 złotych też może być uznana za rozrzutność). Wyobraźmy sobie tę scenę: oficjalna delegacja, zagraniczni inwestorzy, garnitury szyte na miarę, a nasz Marszałek… wychodzi rześki z namiotu rozbitego na trawniku przed ambasadą, bo przecież 200 złotych za nocleg to „rozpasanie”. Nic tak nie zachęca do lokowania kapitału w naszym województwie, jak widok najważniejszego urzędnika regionu czeszącego się w lusterku od traktora, bo w hostelu wieloosobowym akurat była kolejka do wspólnej łazienki. Komarzyński zdaje się sugerować, że kluczowe umowy gospodarcze najlepiej podpisuje się między kęsem pieroga leniwego a zupą ogórkową z wczorajszą wkładką. To doprawdy genialna strategia negocjacyjna! Zamiast kolacji roboczej, gdzie można w spokoju omówić strategię rozwoju infrastruktury, zaserwujmy gościom z Brukseli samoobsługę, ceratę w kratkę i aluminiowe sztućce na łańcuchu. Na pewno wrócą z walizką pełną dotacji.
Dla jasności: 200 złotych za dobę hotelową w dzisiejszych czasach to kwota, za którą w większych miastach można liczyć co najwyżej na czystą pościel i brak karaluchów w standardzie. Jeśli to jest „bizantyjski przepych”, to strach pomyśleć, co Pan Komarzyński sądzi o posiadaniu dwóch par butów. Toż to czysta ekstrawagancja godna królów naftowych! Oczekiwanie, że reprezentant regionu będzie sypiał w stogach siana i żywił się wyłącznie darami lasu, jest urocze, ale mało praktyczne. Chcemy mieć region traktowany poważnie? To przestańmy oczekiwać, że nasi przedstawiciele będą wyglądać i żyć jak statyści z filmu o wielkim kryzysie.
Delegacja służbowa marszałka województwa to nie „wycieczka krajoznawcza za publiczne pieniądze”, tylko narzędzie pracy. Województwo to nie gminna remiza – to region, który negocjuje miliony (czasem setki milionów) euro z funduszy unijnych, przyciąga inwestorów, sprzedaje swoje walory na targach, buduje relacje z innymi regionami i krajami. Kiedy marszałek spotyka się z ministrem landu niemieckiego, prezesem wielkiej korporacji albo europosłami – to nie jest kumpelska pogawędka przy piwie. To spotkanie, na którym reprezentuje cały region. Wygląd, miejsce, w jakim się odbywa, i poziom, na jakim jest prowadzone, mają znaczenie. Nikt poważny nie traktuje partnera, który przyjeżdża w garniturze z second-handu i mówi: „Sorry, ale ja śpię w hostelu za 80 zł, bo Komarzyński by się wkurzył”. Hotel za 350–600 zł (a za granicą często więcej) to nie luksus dla samego marszałka. To często hotel w centrum, z salą konferencyjną, Wi-Fi, możliwością szybkiego spotkania przy kawie bez tracenia godzin na dojazdy, z odpowiednim standardem, żeby kontrahent nie czuł się zażenowany. W Berlinie, Brukseli czy Tokio hotel za 200 zł to albo rudera na peryferiach, albo miejsce, gdzie o 22:00 gaszą światło i zamykają drzwi. Marszałek nie jeździ na delegacje, żeby zwiedzać. Ma napięty grafik: spotkania od rana do wieczora, czasem kolacje robocze, czasem szybkie narady późnym wieczorem. Wyobraźmy sobie, że po całym dniu negocjacji o inwestycję wartą 50 mln zł jedziesz 40 minut taksówką do taniego hotelu na obrzeżach, bo „trzeba oszczędzać”. Rano znowu tracisz czas na dojazd. Zmęczony, wściekły, mniej skuteczny.
Tak, marszałek nie musi (i nie powinien) jeść codziennie w restauracji z gwiazdką Michelin. Ale kolacja robocza z niemieckim partnerem czy belgijskim urzędnikiem to nie „zupa pomidorowa i kotlet z ziemniakami za 32 zł”. To element budowania relacji. Przy stole omawia się rzeczy, których nie załatwi się w 15-minutowym spotkaniu w biurze. W kulturze biznesowej Zachodu (a często też Azji) poziom, na jakim podejmujesz gościa, świadczy o szacunku do niego i do sprawy, którą reprezentujesz. Jak zaprosisz ważnego kontrahenta do kebabowni, to on może być uprzejmy… ale następnym razem pojedzie do konkurencyjnego regionu, który go zaprosi do normalnej restauracji. To nie jest „przepuszczanie publicznych pieniędzy”. To inwestycja w wizerunek województwa. Dokładnie tak samo, jak duża firma nie wysyła swojego dyrektora ds. sprzedaży na spotkanie z klientem wartym miliony w rozpadającym się Oplu Astrze z 2008 roku i nie każe mu zamawiać wody z kranu.
A co z kontrolą wydatków? Oczywiście, że powinna być. I radny Komarzyński ma prawo pytać, drążyć rachunki, sprawdzać, czy nie ma tam nocnych lokali i masażu tajskiego na koszt podatnika. To jego robota – kontrola.
Tylko że robienie z każdego hotelu za 800 zł dramatu i sugerowanie, że marszałek „żyje jak król” na koszt Opolszczyzny, to już poziom „polityki ziemniaczanej”. Bo alternatywa nie jest „oszczędność”, tylko prowincjonalizacja. Region, który sam siebie traktuje jak biednego krewnego, będzie tak też postrzegany na zewnątrz. Marszałek województwa nie jest kelnerem na weselu ani sprzedawcą na targu. Jest przedstawicielem instytucji publicznej na poziomie, który wymaga pewnego standardu. Ten standard kosztuje więcej niż 200 zł za noc i więcej niż kebab z sosem czosnkowym.
Oczywiście, Komarzyński nie jest idiotą! On wie doskonale, po co to wszystko.
Wie, że delegacje to nie piknik pod gruszą, a networking to nie plotki przy piwie. Liczy jednak na co innego – na prostego człowieka z blokowisk Opola, co scrolluje Fejsbuka przy porannej kawie i myśli: „O, patrz, jaki ten marszałek cwaniak!”. Sensacyjny ton, wykrzykniki, screeny z faktur – bum! 500 lajków, 200 share’ów i fala oburzenia. „Dlaczego ja haruję za 4000 netto, a on śpi w pałacu?” – krzyczy Nowak spod Kędzierzyna, nie wiedząc, że te „pałace” to standard w świecie, gdzie Opolszczyznę reprezentuje się przed Niemcami czy Włochami.
A pryncypałowie? Ci z Warszawy? „Patrzcie, chłopaki, mamy tropiciela wydatków! Z nim rozwalimy regionalną ekipę, namieszamy w sondażach i zgarniemy głosy z prowincji”. Bo kariera w polityce to nie doktorat z ekonomii, lecz talent do burzenia. Jak u Bortniczuka czy innych Kowalskich – wrzucić granat w net, poczekać na dym i zbierać oklaski. Sensacja buduje zasięgi, zasięgi – elektorat, a elektorat – mandat. Proste jak drut!
I tu docieramy do podstawowej prawdy, której Komarzyński jest mistrzem: zaszkodzić, popsuć, namieszać. Nie chodzi o prawdę, lecz o efekt. Marszałek negocjuje fundusze na opolskie szpitale? Nie szkodzi – wrzućmy fakturę za hotel, niech prosty człowiek myśli, że to na basen w willi. Myśli o nowych fabrykach w Kluczborku? Namieszajmy w delegacjach, niech wyborca widzi tylko „marnotrawstwo”. Bo po co budować, skoro można rozwalać? Jedna taka akcja i marszałek traci wiarygodność, region – impet, a pan Komarzyński zyskuje fotel w Sejmie. Bortniczuk klaszcze, a Opolszczyzna zostaje z dziurami w drogach i goryczą w ustach.
Prosty człowiek kiedyś dojrzeje. Zamiast lajków, zacznie pytać: „A co ty, tropicielu, zbudowałeś poza sensacją?”. Bo polityka to nie reality show z oburzeniem – to regiony jak nasze, co potrzebują budowniczych, nie burzycieli. Inaczej skończymy jak te delegacje bez hoteli: z kacem i pustką w kieszeni.
